Ellerimizdeki Geceler

Sabahın erken saatlerinde işlerine gitmek için erkenden yolla düşen insanlar. O güzel yataklarından bazıları güneş bile doğmadan çıkıyor ve iş için yollara dökülüyorlar. Hemen hemen hepsinin ellerinde çöp torbaları oluyor. Evlerinden çıkarken ya kendileri ya da bir başkası tarafından ellerine verilen çöp torbaları. Evlerinden çıkarken işe gitmeden önce onlara yoldaşlık ediyor. Çoğu doluluktan şişmiş, taşmak üzere, taşıması zor bir hale gelmiş. Gecenin mirası kalmış, içlerine doldurulmuş anılar mezarlıklarına gidiyor. Kim bilir neler yaşandı ve o çöp poşetleri ne sırlar saklıyor. Hangi hikayeler tarihe gömülüyor.

Sanki yeni bir başlangıç. Sabah erkenden evden çıkarılan ve apar topar çöp kutularına atılan çöp poşetleri. Evet yeni bir gün başlıyor. Şimdi tekrar yeniden başlıyoruz dedirtiyor sahibine. Belki de öyle. Belki de yeni bir hikayeye yer açıyor. Belki de unutulması ve bir daha yaşanmaması gereken anılar gidiyor onlarla.

Her evde başka bir hikaye. Zengin, fakir, orta gelirli ne fark eder? O çöp poşetlerinde dolu serüven, anı, acı ve daha bilemediğimiz duygular. Dikkatli bakınca biraz ipuçları verir bizlere. Akşam neler oldu acaba? Bebek bezleri ile doluysa, komşunun hanımı doğurmuştur. Şişeler fingirdeşiyorsa akşam bir şeyler yaşanmıştır ya da yemek fazla kaçmış, sodalar açılmıştır. Pahallı marka kutuları, kargo poşetleri, alışveriş seviyoruz demek ki. Sabahaları kendini sonsuzluğa uğurlayan çöplerin bize anlattıklarının sadece bir kısmı.

Anılarımız. Unutulmak istenenleri sabah bırakıyoruz. Nereye gittiklerini bilmiyoruz. Zaten ilgilenmiyoruz da. Yenilere yer açıyoruz. Artık yeninin zamanı. Kim bilir ne acılar, ne sevinçler gidiyor o poşetlerin içinde. Sabah hepsi ellerimizde. Acelemiz var. Hemen kurtulmalı onlardan. Onlar çünkü ağır ve kokuyor. Artık gün başlıyor. Kurtul onlardan.

Sanki o çöp poşetleri bizden hiç ayrılmasa gün hiç başlayamacak. Sanki onları bırakmasak yeni anılara yer açılmayacak. Elimizde bedenimize bir ağırlık. Çöpleri poşete koymak yetmiyor. Onlar bir de kopmak gerekiyor. Ruhumuz kirli. Kurtulmalı ve temizlenmeli. Onlardan kurtulunca temizleniyor, arınıyoruz sanki. Tertemiz bir ruh ve beden. Yeni güne merhaba!